Treinverbinding

IMG_1076

Wat krijg je dan te horen als je vertelt dat je naar een conferentie over de impact van robotisering bent gegaan?

De mevrouw in de trein vroeg het eigenlijk niet zo expliciet, ze vroeg of ik een leuke dag gehad had. Dat was eigenlijk erg aardig, want het gebeurt maar wat vaak dat je met je medereizigers helemaal geen woord wisselt - of hoog uit: Pardon, mag ik er even langs?

Maar ik was eigenlijk zo blij verrast door haar vraag dat ik mezelf hoorde zeggen: ik heb een hele boeiende en vermoeiende dag gehad. Ik was op een conferentie in Amsterdam. Over robotisering.

Nou zeg, zei de mevrouw, wat is dat nou? Waarom gaat u daar naartoe? Wat kan u al dat technische gedoe toch interesseren? En voor ik het wist, zat ik mezelf te verantwoorden en robotisering te verdedigen - terwijl ik dat helemaal niet van plan was en ik zelf ook wel enige bedenkingen heb.

Ik probeerde snel iets ‘leuks’ te bedenken dat haar milder zou kunnen stemmen of in ieder geval geïnteresseerd. Ik kwam met een leuk voorbeeld: de Paro knuffel voor demente ouderen, die reageert op het strelen van de oma. Dat had ik beter niet kunnen doen, want dat lokte een hoop kritiek uit: ‘het is toch in- en in treurig dat we die mensen afschepen met een nep-knuffelzeehondje!’

Ik vertelde dat mensen het gewoon leuk vonden, dat ze er actiever van werden en blijer. Ja maar toch, wierp ze tegen, ze zorgen voor werkloosheid!

We waren inmiddels bijna bij Leiden waar ik over moest stappen en ik zag in dat ik dit cultuurverschil, of misschien moet ik zeggen deze kennisachterstand, niet zomaar even kon wegpoetsen.

Op dat moment ging haar telefoon. Zoals zoveel ouderen wist ze daar prima, zij het langzamer dan jongeren, mee om te gaan. Ja, ja, OK. Ok. Ja. OK. Ja ja. OK. Ik kom eraan. Dag hoor. Daaag.

Bent u blij met uw telefoon, vroeg ik. Jazeker, zei ze. Heel blij! Ik kan nu ook sms-sen en ik krijg af en toe een berichtje van mijn kinderen. Zo leuk!

Dus al die techniek heeft ook voordelen, vindt u? Ja, dat is ook weer waar. Maar een robot verstopt in een speelgoedbeestje voor ouderen… ik weet het niet hoor. Ik hoop dat ik niet zo oud word dat ik zoiets nodig heb om me minder eenzaam te voelen.

Mevrouw, zei ik, ik moet er nu uit, maar zolang u gesprekken aanknoopt met vreemden in de trein heeft u tenminste ook gewoon contact. Dank u wel, ik vond het leuk!

Yolande Kolstee is verbonden aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten. Tot en met 2014 Lector innovatieve visualisatie-technieken en hoofd  van het ARLab, een samenwerking met de TU Delft op het gebied van Augmented Reality, neemt ze nu de pen ter hand. Op eigenzinnige wijze vertelt ze over innovatie en duurzaamheid aan de hand van waargebeurde robotverhalen.