De vloeibare keten

liam

Het begrip de vloeibare samenleving bestaat al een tijdje. Volgens internetbronnen was het Zymond Bauman die de term in zijn boek Moderniteit al in de jaren tachtig introduceerde. Zymond heeft maar weinig op met de individualisering van het moderne leven en de gevolgen van los zand relaties en fragmentatie. Ruim dertig jaar later schrijft Farid Tabarki, oud studiegenoot, trendwatcher en columnist bij het Financieele Dagblad ook een boek: ‘Het einde van het midden’. Hij stelt er dat over tien jaar de maatschappij vloeibaar en transparant is, de consument ook producent en investeerder is en het gedaan is met de middenklasse. Een decentrale wereld zonder hiërarchie waarin iedereen vluchtig middels slanke platforms met elkaar communiceert.

Of die tien jaar kloppen weet ik niet. Maar ook ik zie het langzaam smelten van de lange termijn verbanden. Half Nederland wordt ZZP-er, dus de VAR moet op de schop, vaste winkels maken plaats voor popup stores en de laatste 50-jarige bruiloften worden gevierd. Wat dat betreft is het verwonderlijk dat alle kranten bol staan van Mark Rutte bij zomergasten. Altijd alleen gewoond en geen behoefte aan een vaste relatie? So what. Is hij niet gewoon een kind van deze tijd?

Wat heeft dit alles met de industrie van doen zult u zich misschien afvragen. Logisch. Heb ik ook gedaan. En ik kwam tot de volgende gedachte. Momenteel is het Smart Industry, 4.0 en IIoT wat de klok slaat. Voor het gemak noem ik het even digitaliseren en integreren van de productie. En van de keten. Inclusief Big Data, ‘serriegroote 1’ en onbemande versiersels natuurlijk. Maar wat als productievloeren generiek worden en we volautomatisch seriegrootte 1 kunnen maken? Door additive manufacturing bijvoorbeeld. Er van uit gaande dat het product ‘echt weet wat het wil worden’ doordat echt alle informatie voor de hele levenscyclus eenduidig in een 3D-model is vastgelegd, maakt het feitelijk niet meer uit waar en door wie dat product gemaakt wordt. Natuurlijk zijn er heel veel factoren die een rol spelen. Wat is de capaciteit van elke fabriek? Wat zijn de kosten? Wat is de milieu impact? Maar in een verbonden wereld kan het slimme ‘connected’ product dat zelf veel beter bepalen. En uiteraard houdt het hierbij ook rekening met al die andere slimme producten die in wording zijn en hun stempel drukken.

Een dergelijk maatschappij weerspiegelende ‘hiërarchie’ met generieke onderling gekoppelde fabrieken is zeer complex om centraal aan te sturen. Dat gebeurt dus waarschijnlijk decentraal, waarbij de producten en productie-units onderling communiceren en beslissen. Maar dat betekent ook dat we in de toekomst niet echt meer over een lineaire keten kunnen spreken. Net als de samenleving wordt ook deze vloeibaar. Er voor in de plaats komt een ecosysteem waar met heel veel partijen moet worden samengewerkt en waar binnen heel veel kennis en informatie moet worden uitgewisseld.

Vooruit, nog een bruggetje dan maar. Het is per slot van rekening de WoTS. En laat dat nu net de perfecte gelegenheid zijn om aan dat ecosysteem te gaan bouwen en heel veel kennis en informatie met elkaar te delen. Hopelijk zie ik u daar!