Enter ‘the god mode’

Atlas

Spacial computing digitaliseert de 3D werkelijkheid voor AR

In Boston dit jaar helaas geen Liveworx. Maar met een digitaal publiek van 15.000 engineers - onder hen vele gebruikers van de CAD, PLM, AR en IoT-software van PTC software - heb je qua bereik geen klagen. Ook dit jaar liep de digitale draad - een van CEO Heppelman’s speerpunten in 2019 - dwars door alle lagen van de maakindustrie heen. Concurrent engineering - oftewel parallel ontwikkelen - is al lang geen utopie, maar eerder een broodnodige vereiste in een steeds complexere wereld. Spacial computing gaat tonen hoe complex eenvoudig kan door hier de realtime 3D-werkelijkheid aan toe te voegen.

Een president die de natie toespreekt waardig, zit een zelfverzekerde Jim Heppelman achter zijn bureau. Predikend rondstruinen op een groot podium kan hij prima. Dus deze voordracht is een thuiswedstrijd. En eentje waar je ook nog eens zelf de controle hebt over je PowerPoint-slides. Tijd voor een lesje toekomst maken. Een toekomst die zich gevormd ziet door coronabeperkingen, economische Damocles-zwaarden en niet op de laatste plaats sociale spanning en raciale ongelijkheid. Heppelman, die nooit bang is zich politiek uit te laten, steunt de Black Lives Matter-beweging. En ook in de strijd tegen het coronavirus wil hij een plek in de voorhoede. Bij de ontwikkeling van broodnodige medische apparatuur bijvoorbeeld. Maar ook bij het grotendeels op afstand ‘up and running’ houden van de productie.

Atlas als wolkendrager

“Toen thuiswerken door Corona ineens de norm moest worden, hadden veel van onze klanten er een heel pakket aan nieuwe uitdagingen bij. Je werkplek mee naar huis nemen mag voor ERP- of CRM-gebruikers de normaalste zaak van de wereld zijn. Maar voor nog steeds veruit de meeste arbeidsplekken is dat nog onmogelijk. Er is het fysieke werk dat echt op locatie moet plaatsvinden. En er is werk waarvoor de thuiswerkinfrastructuur tekort schiet. Engineers bijvoorbeeld kunnen onmogelijk efficiënt werken als CAD via een remote desktop moet. De CAD-software draait op het kantoor op krachtige workstations die je niet zomaar even thuis neerzet. Het is nauw verweven met bijvoorbeeld de PLM-systemen die alle data ondubbelzinnig up-to-date houden. Veel van onze inspanningen van de afgelopen maanden waren er dan ook op gericht om de werkplekken van klanten te ‘mobiliseren’ en tegelijkertijd in de lucht te blijven.” Volgens Heppelman hadden ze hierbij dubbel geluk. Enerzijds draait hun PLM-systeem Winchil, de digitale dradenwever tussen engineeringsdisciplines, al sinds jaar en dag in de cloud. Anderzijds adresseerde een recentelijke aankoop van PTC - met 470 miljoen de grootste in hun ­geschiedenis - precies dat probleem. Onshape is een native cloud-CAD platform uit de koker van onder andere Jon Hirschtick en John Mcleany, inderdaad de oprichters van SolidWorks. Brachten zij eerst CAD naar Windows, nu gokken ze wederom op een nieuw ‘type OS’: de cloud. Het feit dat PTC hier een serieus bedrag voor neer legt, doet vermoeden dat het niet zomaar een platform is. Sterker nog: het wordt de schouder van een uit te bouwen cloudbasis die Atlas gaat heten. Hoe Heppelman en de zijne denken over Onshape en het belang van cloud-CAD, leest u in het volgende artikel. Dat corona de roep erom flink heeft doen toenemen, mag in elk geval geen verrassing zijn. Om aan die roep gehoor te geven, stelt PTC voor corona-betrokken bedrijven en onderwijsinstellingen gratis licenties beschikbaar.

De AR-computational toolbox

Naast politiek uitgesproken, schuwt Heppelman ook geen distopie­gevoel-opwekkende woorden. Vorig jaar kon met name de ‘degradatie’ van de mens tot IoT-apparaat op de nodige wenkbouwgefronste vragen rekenen. “Dankzij Augmented Reality zijn we in staat alle processtappen die een operator moet uitvoeren begrijpelijk te communiceren. Hij krijgt ­inzichtelijk wat zijn eerstvolgende stap is en hoe deze het beste uit te voeren. Ook is het dankzij de brilcamera mogelijk te borgen dat de taak tijdig en correct is uitgevoerd, zodat een bovenliggend ‘supervisory systeem’ met grote zekerheid de optimale werkinstructies kan verdelen. ­

Eigenlijk gaat dat met IoT-sensoren en actuatoren net zo. Enerzijds vervaagt de grens tussen starre automatisering en de flexibele mens. Anderzijds ontstaat er voor werknemers ruimte zich te ontwikkelen richting hun sterkten. Daar worden ze over het algemeen ook zelfverzekerder en tevredener door.” Zo ontstaat er volgens Jim een opwaartse stroom van kennis en kunde werknemers. Laaggeschoold personeel kan hoogwaardiger werk doen. Helemaal wanneer ook nog eens ‘augmented’ door een krachtig exoskelet. Het zou in sommige productieprocessen zelfs tot een verschuiving kunnen leiden in welke taken economischer door mensen en welke door robots gedaan kunnen worden. Of de menselijke IoT-node ook altijd gelukkiger wordt van zijn superslimme digibaas?

Spacial computation

Een minstens zo’n controversiële introductie van een nieuwe PTC-technologie zat hem in vier woorden die tussen neus en lippen door in de microfoon gedropt werden: enter the god mode. Een nieuwe manier van naar Augmented Reality kijken die in 3D-vision aan het AR-spectrum toevoegt. Toverwoord is hierbij spacial computation, wat feitelijk het 3D-inmeten van de omgeving koppelt aan andere informatie die over die omgeving beschikbaar is. “Dit soort robots zijn voortaan heel intuïtief te programmeren middels AR”, demonstreert Heppelman met een filmpje waarbij de door een robot af te leggen pad gewoon met de blote vinger op de iPad getekend word. Dankzij de opgehangen camera’s en een nieuwe ‘ruimterekenen’ toolbox in de nieuwe versie van Vuforia, weet de robot precies waar de pionnen staan om tussendoor te slalommen. En het glas melk dat hij aan het eind van het parcours moet inschenken? Geen probleem. Die kubusvorm, dat is een vol melkpak. Hij herkent het logo van de fabrikant, de barcode en de houdbaarheidsdatum, dus dat zwaartepunt is eenvoudig te berekenen. Ook het ingemeten glas wordt herkend, en het berekenen van de schenkbaan? Glashelder.

Nu kan men zich afvragen wat hier zo goddelijk aan is. Dat werd duidelijk in een volgend filmpje. Onze menselijke IoT-node - of AR-ondersteunde werknemer - kan nu niet alleen de optimale handelingsvolgorde voorgeschoteld krijgen, maar ook alle optimale stapjes tussen die handelingen in. Volledig automatisch worden optima in proceswatervallen gegoten met een nagenoeg wrijvingsloze productie tot gevolg waar mens en ­machine wel bij varen. De koers? Die bepaalt de mens. De route? De goddelijke ruimterekenkamer. Prima. Zolang de mens in god mode zich blijft realiseren dat de reis vaak belangrijker is dan de bestemming.

Liam van Koert